Rozdział 10 : Syndrom Otella – Patologiczna zazdrość i moment, w którym potrzebna jest pomoc profesjonalisty

 Zazdrość bywa trudną emocją, ale w jej ekstremalnych formach  może stać się niebezpieczna zarówno dla osoby jej doświadczającej, jak i dla jej bliskich. Patologiczna zazdrość, znana także jako syndrom Otella, to stan, w którym zazdrość przestaje być naturalnym uczuciem, a staje się obsesyjnym, wyniszczającym przekonaniem, które prowadzi do destrukcyjnych zachowań. Często wywołuje to nie tylko cierpienie emocjonalne, ale także trwałe zniszczenie relacji interpersonalnych. W tym rozdziale przyjrzymy się, czym jest syndrom Otella, jakie są jego objawy oraz kiedy zazdrość przekształca się w patologię, wymagającą interwencji specjalisty.

1. Czym jest syndrom Otella?

Syndrom Otella, nazwany na cześć postaci z tragedii Szekspira, opisuje patologiczną, urojeniową zazdrość, która prowadzi do nieuzasadnionych oskarżeń, podejrzeń, a także intensywnego, irracjonalnego strachu przed zdradą partnera. W dramacie Szekspira Otello, mimo braku dowodów, zostaje opanowany przez zazdrość, która ostatecznie prowadzi do tragicznych wydarzeń. Współczesne rozumienie tego zjawiska odnosi się do obsesyjnej zazdrości, w której osoba doświadczająca jej stanu całkowicie ignoruje racjonalne dowody, a ich emocje i zachowania są napędzane przez przewlekły lęk przed utratą partnera.

Kluczowe cechy syndromu Otella:

Brak dowodów na zdradę – ale silne przekonanie, że partner zdradza.

Kontrolowanie zachowań – nadmierne pytania, śledzenie, sprawdzanie telefonu, historii przeglądania internetu.

Atrakcyjność postaci zewnętrznych – osoby z zewnątrz (np. przyjaciele, koledzy z pracy) są uznawane za zagrożenie dla związku.

Zachowania agresywne – oskarżenia o zdradę, groźby, a w skrajnych przypadkach – przemoc emocjonalna lub fizyczna.

2. Objawy patologicznej zazdrości

Patologiczna zazdrość wykracza poza normalne, zdrowe przeżywanie tej emocji. Oto objawy, które mogą wskazywać na to, że zazdrość stała się problemem:

Intensywne, nieracjonalne podejrzenia: osoba jest przekonana o zdradzie, mimo braku jakichkolwiek dowodów.

Ciągła potrzeba kontroli: nadmierna kontrola zachowań partnera, np. sprawdzanie jego telefonu, wiadomości, e-maili.

Myśli obsesyjne: wciąż powracające myśli o zdradzie, które nie dają się wyciszyć.

Nadmierna wrażliwość na drobne sygnały: np. ignorowanie wiadomości przez chwilę, spóźnienie się na spotkanie – interpretowane jako zdrada.

Problemy z zaufaniem: nie tylko do partnera, ale także do otoczenia (np. przyjaciół, rodziny).

Reakcje agresywne: od słownych oskarżeń po agresję fizyczną lub destrukcyjne zachowania.

Samotność emocjonalna: poczucie, że nikt nie rozumie, co się przeżywa, co pogłębia izolację.

3. Z czego wynika patologiczna zazdrość?

Patologiczna zazdrość może mieć różne źródła. Często jest wynikiem głębokich problemów emocjonalnych, takich jak:

Zaburzenia osobowości

Patologiczna zazdrość może występować u osób z zaburzeniami osobowości, zwłaszcza z osobowością paranoidalną lub zaburzeniem osobowości borderline. U takich osób zazdrość jest często jednym z objawów chronicznego niepokoju i braku zaufania.

Doświadczenia traumatyczne z przeszłości

Traumatyczne przeżycia, takie jak zdrada w poprzednich relacjach, porzucenie, czy brak poczucia bezpieczeństwa w dzieciństwie, mogą stworzyć przewlekły lęk o utratę partnera.

Niska samoocena

Osoby, które mają problem z poczuciem własnej wartości, mogą przeżywać zazdrość w sposób patologiczny, ponieważ obawiają się porzucenia i nie wierzą, że zasługują na miłość partnera.

Kultura i media

W społeczeństwach, które promują idealizację relacji i wizerunków miłości (np. w filmach, mediach społecznościowych), presja na posiadanie „idealnego związku” może prowadzić do niewłaściwych oczekiwań i obsesyjnej ochrony tego wizerunku.

4. Kiedy zazdrość staje się patologią i wymaga interwencji?

Zazdrość staje się patologiczną, gdy:

Zaczyna dominować życie osoby, uniemożliwiając normalne funkcjonowanie.

Pojawiają się agresywne lub destrukcyjne zachowania wobec partnera.

Dochodzi do izolacji - osoba zazdrosna odsuwa się od rodziny, przyjaciół, a jej relacja z partnerem staje się toksyczna.

Zazdrość jest nieproporcjonalna do sytuacji – pojawia się nawet w obliczu jasnych dowodów, że nie ma podstaw do obaw.

Partnerzy czują się nękani, szantażowani emocjonalnie lub kontrolowani.

Objawy nie ustępują pomimo starań, aby je przepracować.

Jeśli zauważasz, że zazdrość prowadzi do takich zachowań, to moment, by szukać pomocy profesjonalisty.

5. Jakie formy pomocy są dostępne?

Patologiczna zazdrość wymaga interwencji terapeutycznej. Często pomoc polega na psychoterapii indywidualnej lub par, która może obejmować:

Terapia poznawczo-behawioralna (CBT): pomaga w identyfikowaniu i modyfikowaniu niezdrowych wzorców myślenia i zachowań.

Terapia schematów: dla osób z głęboko zakorzenionymi, dysfunkcyjnymi przekonaniami o sobie i innych.

Terapia par: pomoc w odbudowie zaufania w związku i nauce zdrowych mechanizmów komunikacyjnych.

Leczenie farmakologiczne: w niektórych przypadkach, jeśli zazdrość prowadzi do silnych zaburzeń lękowych lub depresyjnych, może być konieczne włączenie leków.

Zazdrość może być trudną emocją, ale w przypadku syndromu Otella przekształca się w patologiczne, destrukcyjne uczucie, które wymaga profesjonalnej pomocy. Terapia, zrozumienie emocji i praca nad samooceną to kluczowe elementy leczenia. Jeśli zazdrość zaczyna wpływać na twoje życie lub relacje, nie wahaj się szukać wsparcia zmiana jest możliwa.

Rozdział 9 : Jak pracować z zazdrością? Samoświadomość, pewność siebie i komunikacja bez raniących słów.

 Zrozumienie zazdrości to pierwszy krok. Kolejny to nauczyć się z nią żyć, oswajać ją i kierować w sposób, który nie niszczy relacji ani naszego samopoczucia. Zazdrość, tak jak każda emocja, może nas czegoś nauczyć ,ale tylko wtedy, gdy nie będziemy jej wypierać, udawać, że jej nie ma, albo zrzucać odpowiedzialności na innych. W tym rozdziale poznasz konkretne techniki samoświadomości, wzmacniania poczucia własnej wartości oraz komunikowania zazdrości w zdrowy sposób.

1. Rozpoznaj, zanim zareagujesz: techniki samoświadomości emocjonalnej

Zazdrość najczęściej działa impulsywnie zanim się zorientujesz, już jesteś w emocji. Dlatego kluczowa jest nauka zauważania jej w ciele i myślach wcześniej, zanim wybuchnie.

Proste techniki:

• Skan ciała: Zatrzymaj się i zapytaj: Gdzie w ciele czuję napięcie? Czy to żołądek, kark, szczęki? Ciało często wie szybciej niż umysł.

• Nazywanie emocji: Zamiast „wściekam się” powiedz sobie: „Czuję zazdrość, bo boję się, że coś utracę.”

• Dziennik emocji: Notuj sytuacje, w których czujesz zazdrość. Co ją wywołało? Co myślałeś/aś? Co zrobiłeś/aś? Z czasem zobaczysz wzorce.

? Zapamiętaj: emocje, które rozpoznasz, przestają tobą rządzić. To pierwszy krok do zmiany.

2. Budowanie pewności siebie i zdrowej samooceny

Zazdrość często karmi się brakiem poczucia wartości. Dlatego kluczowe jest, by nie tylko „gasić zazdrość”, ale wzmacniać siebie – tak, by mniej sytuacji ją wyzwalało.

Co pomaga?

• Codzienna praktyka wdzięczności: Zapisuj 3 rzeczy, które w sobie doceniasz – nawet jeśli są małe. Uczysz mózg patrzenia na siebie z życzliwością.

• Zamiana dialogu wewnętrznego: Zamiast „On/ona na pewno wybierze kogoś lepszego”, powiedz: „Jestem wartościowy/a. Jeśli ktoś mnie wybiera, to z wyboru – nie z braku innych opcji.”

• Akty samowzmacniania: Ustal jeden mały cel na tydzień, który zrealizujesz tylko dla siebie. Sukces, choćby niewielki, buduje zaufanie do siebie.

• Ograniczenie porównań: Wprowadź cyfrowy post: 1 dzień bez social mediów w tygodniu – by zobaczyć, jak wygląda świat bez ciągłego mierzenia się z innymi.

3. Komunikowanie zazdrości – bez oskarżeń i dramatów

Mówienie o zazdrości to sztuka – bo łatwo przekroczyć granicę i wejść w oskarżenia, kontrolę, szantaż emocjonalny. Ale nie mówienie o niej wcale to przepis na wybuch w złym momencie.

Model komunikacji, który działa: JA-komunikat

Zamiast:
❌ „Zawsze patrzysz na inne kobiety, mam tego dość!”
Powiedz:
✅ „Kiedy widzę, że zwracasz uwagę na inne osoby, czuję zazdrość i niepewność. Potrzebuję od ciebie więcej bliskości.”

Struktura JA-komunikatu:

1. Zauważ sytuację (bez oceniania): „Kiedy się spóźniasz…”

2. Nazwij emocję: „…czuję się pominięta/pominięty…”

3. Powiedz, czego potrzebujesz: „Chciał(a)bym, żebyśmy byli dla siebie priorytetem.”

Co jeszcze pomaga?

• Nie rozmawiaj o zazdrości w szczycie emocji. Daj sobie czas, uspokój ciało. Potem wróć do tematu.

• Zamień atak na ciekawość: „Czy mogę ci powiedzieć, co mnie ruszyło?” zamiast „Dlaczego znowu to zrobiłeś/aś?”

• Unikaj uogólnień: Słowa typu „zawsze”, „nigdy”, „wszyscy” tylko eskalują konflikt.

4. Zazdrość jako zaproszenie do autorefleksji

Zazdrość to nie wróg – to sygnał. Może ci powiedzieć:

• „Zaniedbuję siebie.”

• „Potrzebuję więcej bliskości.”

• „Nie czuję się wystarczający/a – i muszę z tym popracować.”

Nie zawsze chodzi o drugą osobę. Czasem zazdrość nie jest o tym, co partner robi tylko o tym, co myślisz, że ci grozi. Jeśli nauczysz się ją rozumieć, staje się sojusznikiem.

Zazdrość można przeżyć inaczej bez wstydu, paniki czy agresji. To możliwe, jeśli:

• znasz swoje emocje i uczysz się ich słuchać,

• budujesz wewnętrzne poczucie wartości, zamiast uzależniać je od zewnętrznych bodźców,

• rozmawiasz w sposób dojrzały, otwarty, pozbawiony oskarżeń.

Zazdrość nie zniknie z twojego życia, ale nie musi już tobą rządzić. Możesz przekształcić ją z siły destrukcyjnej w siłę, która pokazuje, gdzie warto się zatrzymać, czego ci brakuje i jak lepiej dbać o siebie i relacje.

Rozdział 8 : Zazdrość online: jak media społecznościowe podsycają porównania i emocjonalny niepokój

 Jeszcze nigdy nie mieliśmy tak łatwego dostępu do cudzych żyć i tak niewielkiego wglądu w ich rzeczywistość. Media społecznościowe otworzyły nowy wymiar relacji: zawsze obecnych, publicznych, porównywalnych. Choć dają możliwości kontaktu i inspiracji, stają się też miejscem, gdzie zazdrość buzuje po cichu, a my porównujemy swoje niedoskonałości z wyretuszowaną wersją innych. W tym rozdziale przyjrzymy się, jak działają mechanizmy zazdrości w świecie online i co możemy z tym zrobić, by nie dać się emocjonalnie zniszczyć.

1. Porównania społeczne 24/7

Media społecznościowe to nie tylko źródło informacji to także wirtualne lustro, w którym nieustannie porównujemy się z innymi. Każdy scroll to okazja do oceny: czy moje życie wygląda tak dobrze jak ich? Czy jestem wystarczająco szczęśliwy/a, atrakcyjny/a, kochany/a, produktywny/a?

Mechanizm wygląda tak:

• Widzisz zdjęcie znajomej pary na egzotycznych wakacjach → „My dawno nigdzie nie byliśmy…”

• Ktoś chwali się awansem → „Czemu mnie to nie spotyka?”

• Filmik z perfekcyjnym ciałem → „Wyglądam gorzej. Może dlatego mnie ignoruje?”

Wszystko to tworzy fałszywy obraz świata, w którym „wszyscy mają lepiej” i uruchamia zazdrość, nawet jeśli racjonalnie wiemy, że to tylko fragment rzeczywistości.

2. Zazdrość romantyczna w social mediach

Relacje partnerskie wyjątkowo cierpią pod wpływem mediów społecznościowych głównie przez brak kontekstu i nadinterpretacje.

Typowe sytuacje:

• partner polubił zdjęcie innej osoby – „Flirtuje? Podoba mu się? Mnie już nie zauważa?”

• były partner publikuje zdjęcie z nową osobą – „Szybko się pocieszył… może byłam tylko etapem?”

• partner nie komentuje, nie udostępnia, nie okazuje związku online – „Czy on/ona się mnie wstydzi?”

Zazdrość cyfrowa działa jak emocjonalne podrażnienie często nie ma realnych podstaw, ale wywołuje intensywną reakcję, ponieważ trafia w nasze lęki: przed porzuceniem, byciem mniej atrakcyjnym, niewystarczającym.

3. Zazdrość zawodowa i wizerunkowa

Na platformach takich jak LinkedIn, Instagram czy TikTok pokazujemy się często jako wersje idealne produktywni, ambitni, „w formie”, spełnieni. Problem? To tworzy nierzeczywisty standard sukcesu, z którym nie sposób się mierzyć na co dzień.

Czym skutkuje to dla psychiki?

• chronicznym poczuciem bycia w tyle,

• wrażeniem, że nasze życie jest nijakie lub nieudane,

• porównywaniem się do nierealnych norm (np. 6-figure salary, 5 AM routines, 3 razy w tygodniu joga + startup).

Zazdrość zawodowa online rzadko ma kontakt z rzeczywistością, ale wpływa realnie: osłabia samoocenę, motywację i poczucie sensu.

4. Algorytmy karmią emocje

Nieprzypadkowo widzisz to, co widzisz. Algorytmy social mediów są zaprojektowane tak, by zatrzymać Cię jak najdłużej, a emocje skrajne, w tym zazdrość, są najbardziej angażujące.

• Kliknąłeś raz w zdjęcie luksusowego apartamentu? Dostaniesz ich więcej.

• Zatrzymałeś się na filmiku z modelką? Będzie więcej.

• Zareagowałeś złością? Platforma uzna, że jesteś zaangażowany.

W efekcie tworzysz sobie bańkę treści, które tylko podsycają Twoje kompleksy i uczucie niedostatku – nawet jeśli Twoje życie obiektywnie jest satysfakcjonujące.

5. Jak chronić się przed cyfrową zazdrością?

• Uświadom sobie, że to nie rzeczywistość, a jej fragment

Social media to highlight reel – nie pokazują bólu, samotności, porażek. Porównujesz swoje życie zza kulis z cudzym show.

• Ogranicz ekspozycję na konta, które wywołują frustrację

Nie musisz ich nienawidzić – po prostu zadbaj o swoje emocje. Zmutuj, przestań obserwować, jeśli po scrollowaniu czujesz się gorzej.

• Pytaj siebie: Czy to naprawdę moje pragnienie – czy tylko wpływ porównania?

Czy naprawdę chcesz życia, które widzisz – czy zazdrościsz tylko przez chwilę, bo jesteś zmęczony, rozproszony, mniej pewny siebie?

• Wzmacniaj autorefleksję offline

Prowadź dziennik emocji. Zapisuj, co czujesz po korzystaniu z social mediów. Zauważ wzorce. Buduj świadomość, kiedy zazdrość uderza i jak na nią reagujesz.

Zazdrość w świecie mediów społecznościowych to nie słabość, tylko naturalna reakcja na system zaprojektowany do wywoływania emocji. Kluczem nie jest całkowite odcięcie się, ale świadome korzystanie, filtrowanie treści i dbanie o swój świat wewnętrzny.

Nie musisz wygrywać z internetem. Wystarczy, że przestaniesz mu pozwalać definiować własną wartość.

Rozdział 7 : Zazdrość, a zdrowie psychiczne: kiedy emocje ranią ciało i umysł

 Zazdrość bywa chwilowym niepokojem, ale może też przybrać formę przewlekłego stanu emocjonalnego, który z czasem niszczy zdrowie psychiczne i fizyczne. Jeśli staje się codziennym tłem naszych myśli, prowadzi do przeciążenia układu nerwowego, trwałego stresu, obniżonego nastroju, a nawet objawów fizycznych. W tym rozdziale przyjrzymy się, jak zazdrość działa na nasz umysł i ciało, oraz kiedy przestaje być emocją, a staje się zaburzeniem.

Chroniczna zazdrość: ukryty stresor psychiczny

Zazdrość, która trwa długo, powraca cyklicznie i nie jest przepracowana, prowadzi do stanu ciągłego napięcia i hiperwrażliwości emocjonalnej. Ciało i umysł pozostają w trybie „zagrożenia”, jakby cały czas trzeba było coś bronić, kontrolować lub podejrzewać.

Typowe objawy przewlekłej zazdrości:

• obsesyjne myśli o drugiej osobie,

• nadmierne analizowanie sytuacji („Co miał/a na myśli?”, „Dlaczego się spóźnił/a?”),

• problemy z koncentracją,

• trudności ze snem,

• napięcie w ciele (szczęki, barki, żołądek),

• impulsywne reakcje emocjonalne.

To wszystko przypomina reakcję organizmu na przewlekły stres – bo w istocie właśnie tym jest chroniczna zazdrość.

Zazdrość a zaburzenia psychiczne

Choć zazdrość sama w sobie nie jest chorobą psychiczną, może być jednym z objawów, czynnikiem ryzyka lub wyzwalaczem różnych zaburzeń.

• Zaburzenia lękowe

Osoby z tendencją do nadmiernego niepokoju często przeżywają zazdrość w sposób zintensyfikowany zwłaszcza jeśli mają historię porzucenia, zdrady lub braku emocjonalnego bezpieczeństwa.

Zazdrość w zaburzeniach lękowych może przyjmować formę:

• lęku przed stratą,

• kontrolujących zachowań,

• ciągłego oczekiwania katastrofy („Na pewno coś się stanie!”),

• trudności w tolerowaniu niepewności.

• Depresja

Długotrwałe przeżywanie zazdrości może prowadzić do poczucia bezsilności, bezwartościowości i wyczerpania psychicznego szczególnie, gdy towarzyszy jej niska samoocena i wewnętrzny krytyk. W depresji pojawia się przekonanie: „Nie zasługuję na miłość”, „Wszyscy są lepsi ode mnie”, „Zawsze będę porównywany/a i przegrywał/a”.

Zazdrość może również:

• nasilać poczucie winy,

• osłabiać relacje społeczne,

• pogłębiać izolację.

• Zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne (OCD)

W tzw. patologicznej zazdrości (zazdrości urojeniowej) pojawiają się natrętne myśli o zdradzie lub niewierności partnera, mimo braku obiektywnych dowodów. Osoba dotknięta tym problemem może:

• wielokrotnie wypytywać partnera o te same sytuacje,

• śledzić jego/jej aktywność,

• nie być w stanie „wyłączyć” obsesyjnego myślenia.

To zazdrość, która nie poddaje się argumentom, a jej źródło leży głębiej w strukturze zaburzenia psychicznego.

Psychosomatyczne skutki zazdrości

Zazdrość oddziałuje nie tylko na psychikę, ale również na ciało. Emocje przeżywane przewlekle mogą manifestować się fizycznie, zwłaszcza jeśli nie są przepracowane lub wyrażone.

Typowe objawy psychosomatyczne związane z zazdrością i stresem emocjonalnym:

• napięciowe bóle głowy,

• problemy żołądkowe (skurcze, refluks, biegunki),

• bezsenność,

• napięcie mięśniowe,

• bóle karku, pleców,

• spadek odporności,

• kołatanie serca, uczucie duszności.

Ciało „mówi”, gdy umysł milczy, dlatego tłumienie zazdrości, udawanie że jej nie ma lub bagatelizowanie emocji może mieć realne skutki somatyczne.

Gdzie jest granica między „normalną zazdrością” a problemem zdrowotnym?

Zazdrość staje się problemem psychologicznym, gdy:

• jest przewlekła i dominuje codzienne życie,

• utrudnia lub niszczy relacje,

• powoduje objawy fizyczne i psychiczne,

• prowadzi do zachowań impulsywnych, agresywnych lub autodestrukcyjnych,

• nie ustępuje mimo rozmów, zapewnień i faktów,

• jest źródłem cierpienia psychicznego i poczucia braku kontroli.

W takich przypadkach nie wystarczą już techniki samopomocowe warto wtedy skonsultować się z psychoterapeutą, psychiatrą lub psychologiem, który pomoże dotrzeć do źródła emocji i skutecznie nad nimi pracować.

Zazdrość, gdy pozostaje bez refleksji i wsparcia, może zatruć psychikę, zniszczyć relacje i odbić się na ciele. Ale jednocześnie odpowiednio rozpoznana i przepracowana może stać się okazją do uzdrowienia wewnętrznych ran i budowania większej odporności emocjonalnej.

Rozdział 6 : Jak zazdrość wpływa na relacje interpersonalne?

 Zazdrość to emocja, która choć głęboko ludzka potrafi zniszczyć nawet najbliższe więzi, jeśli pozostaje niezrozumiana i niekontrolowana. Może działać jak cichy sabotażysta, podważając zaufanie, wprowadzając napięcie, a czasem prowadząc do otwartego konfliktu. Ale zazdrość nie zawsze musi działać destrukcyjnie w niektórych przypadkach może też wzmocnić relację, jeśli potraktujemy ją jako sygnał do rozmowy i refleksji. W tym rozdziale przyjrzymy się wpływowi zazdrości na różne typy relacji: romantyczne, przyjacielskie, rodzinne i zawodowe.

1. Zazdrość w związkach romantycznych: miłość pod napięciem

Związek romantyczny jest często najbardziej podatnym gruntem dla zazdrości to właśnie tutaj wchodzimy w największą bliskość, ale też największą emocjonalną zależność.

Jak zazdrość wpływa na związek?

• Obniża zaufanie – ciągłe pytania, podejrzenia czy kontrolowanie partnera sprawiają, że jedna ze stron zaczyna czuć się duszona, a druga coraz bardziej podejrzliwa.

• Zwiększa napięcie emocjonalne – rozmowy stają się pełne niedopowiedzeń, lęków, ukrytego żalu.

• Może prowadzić do sabotażu relacji – paradoksalnie, próbując „chronić” związek przed zdradą lub utratą, osoba zazdrosna może doprowadzić do emocjonalnego oddalenia.

• Zniekształca obraz drugiej osoby – partner przestaje być sobą, a staje się projekcją lęków, podejrzeń i porównań.

Jednak w zdrowej dawce, zazdrość może motywować do pielęgnowania relacji – przypomina, że zależy nam na drugiej osobie. Kluczem jest to, jak o niej rozmawiamy i co z nią robimy.

2. Zazdrość w przyjaźni: rywalizacja o uwagę i lojalność

Przyjaźnie są często idealizowane jako relacje wolne od napięć, ale w rzeczywistości również tutaj zazdrość potrafi zostawić ślad.

Typowe sytuacje wywołujące zazdrość w przyjaźni:

• bliska osoba nawiązuje nową relację i spędza z kimś więcej czasu,

• jedna strona osiąga sukcesy, a druga czuje się pomijana,

• pojawia się poczucie nierównowagi – jedna osoba daje więcej niż otrzymuje.

Zazdrość w przyjaźni nie musi oznaczać braku życzliwości często wynika z lęku przed utratą wspólnej bliskości lub z poczucia bycia „gorszym”. Problemem staje się wtedy, gdy nie jest wyrażana, lecz przeradza się w dystans, sarkazm lub bierną agresję.

3. Zazdrość w rodzinie: trudne układy i nieuświadomione rywalizacje

W rodzinie zazdrość bywa najtrudniejsza do rozpoznania często działa pod powierzchnią, przenoszona z pokolenia na pokolenie w postaci nierównych relacji, faworyzowania lub milczących oczekiwań.

Najczęstsze źródła zazdrości rodzinnej:

• rywalizacja między rodzeństwem o uwagę rodziców,

• dorosłe dzieci zazdrosne o relację rodziców z innym dzieckiem,

• konflikty wynikające z porównań sukcesów, stylów życia czy relacji rodzinnych,

• zazdrość między partnerami o więź z dziećmi lub innymi członkami rodziny.

Rodzinna zazdrość często jest trwała, głęboko osadzona i społecznie „niewidzialna” trudno o niej mówić bez poczucia winy lub wstydu. Dlatego właśnie tak łatwo się utrwala i prowadzi do cichych konfliktów trwających latami.

4. Zazdrość w środowisku zawodowym: kiedy sukces innych boli

W pracy zazdrość często objawia się nie bezpośrednio, lecz przez subtelne mechanizmy społeczne:

• rywalizację,

• podważanie kompetencji,

• obniżanie czyjegoś autorytetu za plecami,

• brak współpracy i ukrytą niechęć.

Choć pozornie „profesjonalna”, zazdrość zawodowa potrafi skutecznie osłabić zaufanie, zespołowość i motywację. Pracownicy zazdrośni wobec sukcesów innych częściej:

• izolują się,

• sabotują cudze działania (świadomie lub nie),

• odczuwają wewnętrzne wypalenie i brak sensu.

W dłuższej perspektywie taka atmosfera prowadzi do spadku efektywności całych zespołów i pogarsza jakość relacji w miejscu pracy.

Kiedy zazdrość buduje, a kiedy niszczy?

• Zazdrość konstruktywna to taka, która prowadzi do rozmowy, refleksji, wzrostu – np. motywuje do pracy nad sobą lub pogłębia relację.

• Zazdrość destrukcyjna to ta, która powoduje milczenie, manipulacje, kontrolę, obrażanie się, wycofanie lub przemoc emocjonalną.

Wszystko zależy od tego:

• czy potrafimy ją rozpoznać i nazwać,

• czy mamy gotowość, by o niej mówić otwarcie,

• i czy potrafimy oddzielić własne emocje od oskarżeń wobec innych.

Zazdrość nie zniszczy relacji jeśli wcześniej nauczy nas, co naprawdę chcemy w niej chronić. Zamiast udawać, że jej nie ma, warto potraktować ją jako emocjonalny sygnał: „Co w tej relacji jest dla mnie ważne? Czego się boję? Jak mogę zadbać o to, co naprawdę się liczy?”

Rozdział 5 : Co naprawdę nas boli? Zazdrość a niska samoocena, lęk i porównania społeczne

 Zazdrość to nie tylko reakcja na zewnętrzne wydarzenia, ale przede wszystkim odbicie naszego wewnętrznego świata. Dlatego dwie osoby w tej samej sytuacji mogą zareagować zupełnie inaczej: jedna spokojnie, druga z silnym niepokojem i podejrzliwością. Co sprawia, że zazdrość przybiera na sile? W tym rozdziale przyjrzymy się trzem głównym psychologicznym czynnikom ryzyka: niskiej samoocenie, lękowi przed stratą oraz porównaniom społecznym.

Niska samoocena czyli cicha przyczyna zazdrości

Ludzie o niskim poczuciu własnej wartości są bardziej podatni na zazdrość, ponieważ głęboko w sobie nie wierzą, że zasługują na miłość, sukces czy uwagę. Każda sytuacja, w której ktoś inny wydaje się „lepszy”, staje się zagrożeniem nie dlatego, że coś rzeczywiście grozi relacji, ale dlatego, że osoba z niską samooceną łatwo przyjmuje założenie: „Nie jestem wystarczający/a. Ktoś inny na pewno jest bardziej wartościowy ode mnie.”

Typowe objawy zazdrości wynikającej z niskiej samooceny:

• ciągła potrzeba zapewnień i uwagi,

• nieufność wobec komplementów („Na pewno mówi to z litości”),

• obawa, że partner lub przyjaciel wkrótce „znajdzie kogoś lepszego”,

• przekonanie, że własne sukcesy to przypadek, a cudze to zasługa.

Tego typu zazdrość nie znika po zmianie sytuacji, bo jej źródło tkwi w obrazie samego siebie, nie w zachowaniu innych.

Lęk przed odrzuceniem i stratą

Zazdrość bardzo często aktywuje się w osobach, które noszą w sobie nieprzepracowany lęk przed odrzuceniem lub opuszczeniem. Może to być efekt:

• trudnych doświadczeń z dzieciństwa (np. emocjonalnie niedostępny rodzic),

• traumatycznych rozstań,

• wcześniejszej zdrady lub porzucenia,

• braku bezpieczeństwa emocjonalnego w aktualnej relacji.

Taka osoba nie zazdrości dlatego, że „chce kontrolować” drugiego człowieka, ale dlatego, że każdy sygnał dystansu odbiera jako możliwy początek końca. Nawet drobne rzeczy : opóźniona wiadomość, brak reakcji, obecność osoby trzeciej. Mogą aktywować emocje o bardzo dużym natężeniu.

To właśnie ten typ zazdrości może prowadzić do zachowań kompulsywnych (np. sprawdzania telefonu partnera) czy emocjonalnych wybuchów, bo osoba zazdrosna próbuje odzyskać poczucie kontroli i bezpieczeństwa, które nagle się ulotniło.

Pułapka porównań społecznych

W erze social mediów zazdrość znalazła dla siebie nowy grunt do rozkwitu: ciągłe porównywanie się z innymi. Instagram, LinkedIn, Facebook czy TikTok oferują niekończący się strumień obrazów cudzych sukcesów, urody, związków, wakacji, ciał i karier.

Porównania społeczne są częścią ludzkiej natury pomagają ocenić, gdzie jesteśmy na tle grupy. Ale gdy porównujemy się w sposób niezdrowy, emocjonalna równowaga zostaje zachwiana.

Czym grożą nadmierne porównania?

• Obniżeniem nastroju i satysfakcji z własnego życia,

• Utrwaleniem fałszywego obrazu „idealnego życia innych”,

• Potęgowaniem zazdrości, frustracji i złości,

• Zniechęceniem do działania („Skoro oni są tacy idealni, po co próbować?”).

Co ważne: porównania te nie są oparte na rzeczywistości, ale na wyselekcjonowanych fragmentach życia innych. Często sztucznie upiększonych, pokazanych bez kontekstu, bólu czy porażek.

Co z tym zrobić?

1. Pracuj nad samoświadomością – zauważ, kiedy zazdrość pojawia się i co ją wywołuje. Jakie myśli za tym stoją? Czy są racjonalne?

2. Zamiast porównywać się z innymi – porównuj się z… sobą sprzed tygodnia, miesiąca, roku. To jedyne miarodajne porównanie.

3. Unikaj samokrytyki – zauważ, że zazdrość nie oznacza, że jesteś „słaby”, ale że coś w Tobie potrzebuje uwagi i troski.

4. Przefiltruj to, co widzisz w mediach społecznościowych – traktuj to jak reklamy, a nie raport z rzeczywistości.

5. Jeśli zazdrość dominuje Twoje relacje lub emocje – nie wahaj się szukać wsparcia terapeutycznego. Czasem potrzebujemy pomocy, by sięgnąć do źródła bólu, a nie tylko „gasić pożary”.

Zazdrość często nie mówi nam prawdy o świecie, ale bardzo dużo mówi o tym, w co sami wierzymy na swój temat. Im bardziej jesteśmy pogodni, pewni siebie i spokojni wewnętrznie, tym mniej zazdrość ma nad nami władzy.

Rozdział 4 : Jak radzić sobie z zazdrością :od reakcji do refleksji

 Zazdrość to emocja, której nie da się całkowicie wyeliminować  i nie ma takiej potrzeby. To, co naprawdę ma znaczenie, to nasz sposób reagowania. Czy zazdrość prowadzi do konfliktu i wybuchów? A może staje się impulsem do autorefleksji i pogłębienia relacji? W tym rozdziale poznasz skuteczne strategie radzenia sobie z zazdrością i dowiesz się, jak wyrażać ją w sposób, który nie rani, lecz buduje zrozumienie.

Krok 1: Rozpoznaj, co naprawdę czujesz

Zazdrość często „ukrywa się” pod innymi emocjami: gniewem, rozczarowaniem, smutkiem, obojętnością. Zanim zaczniesz działać lub mówić  zatrzymaj się i zadaj sobie pytanie:

Czego się boję?

O co naprawdę mi chodzi?

Czy to jest realne zagrożenie, czy tylko moje wyobrażenie?

Czy chodzi o drugą osobę – czy może o moją niepewność?

Uznanie emocji bez oceniania jej  to pierwszy i najważniejszy krok. Tłumiona zazdrość nie znika, tylko mutuje – w pasywną agresję, cynizm albo emocjonalny dystans.

Krok 2: Oddziel fakty od interpretacji

Nasze myśli często podsycają zazdrość bardziej niż rzeczywiste sytuacje. Przykład:

Fakt: Twój partner rozmawia z kimś na imprezie.

Interpretacja: „Na pewno mu się podoba, zaraz mnie zostawi.”

Ćwicz zatrzymywanie się w momencie, gdy pojawia się emocjonalna fala, i świadome rozróżnianie: Co wiem na pewno? vs Co sobie dopowiadam?.

To, co wywołuje zazdrość, często nie jest zagrożeniem obiektywnym, ale interpretacją na bazie lęku, niskiej samooceny lub wcześniejszych doświadczeń.

Krok 3: Komunikuj zazdrość otwarcie – ale odpowiedzialnie

Zamiast milczeć lub wybuchać, powiedz, co czujesz, ale w sposób, który nie obwinia drugiej osoby. Używaj języka „ja”, nie „ty”. Przykłady:

❌ „Czemu znowu flirtujesz z innymi?! Mam tego dość!”

✅ „Kiedy widzę, że długo rozmawiasz z kimś innym, czuję się trochę pominięty. Zależy mi na naszej relacji.”

Taka forma komunikacji zwiększa szansę, że zostaniesz usłyszany, a nie odebrany jako atakujący.

Krok 4: Pracuj nad poczuciem własnej wartości

Zazdrość często ma źródło w niskim poczuciu własnej wartości. Kiedy nie wierzymy w swoją wartość, łatwo wierzymy, że inni mogą być „lepsi” od nas  i że możemy ich przez to stracić.

Warto wtedy:

wzmacniać swoją samoświadomość (np. poprzez dziennik emocji),

doceniać swoje osiągnięcia i unikalne cechy,

rozwijać pasje i niezależność (nie tylko definiować się przez relację),

pracować z terapeutą nad wewnętrznym krytykiem.

Krok 5: Ustal zdrowe granice i potrzeby

Zazdrość nie zawsze jest „zła”  czasem pokazuje, że nasze granice zostały naruszone lub że coś ważnego zostało zaniedbane. Kluczowe jest zrozumienie, co jest Twoją potrzebą, a co próbą kontroli drugiej osoby.

Potrzeba: „Chcę czuć się bezpiecznie i ważnie.”

Kontrola: „Nie chcę, żebyś miał kontakt z żadnymi kobietami.”

Zdrowe związki (romantyczne, przyjacielskie, zawodowe) wymagają jasnego wyrażania granic i gotowości do ich szanowania, a nie narzucania władzy nad emocjami drugiej osoby.

Krok 6: Zazdrość jako sygnał, a nie wyrok

Zamiast traktować zazdrość jak coś wstydliwego lub groźnego, warto ją potraktować jako informację. Często zazdrość pojawia się tam, gdzie są nasze najgłębsze pragnienia: miłości, uznania, bezpieczeństwa, przynależności.

Kiedy nauczysz się je rozpoznawać i komunikować to zazdrość przestaje być wrogiem, a zaczyna działać na Twoją korzyść.

Pamiętaj: zazdrość nie musi niszczyć relacji  może ją pogłębiać, o ile potraktujesz ją jako zaproszenie do rozmowy, samoświadomości i rozwoju. To nie emocja jest problemem lecz to, co z nią zrobisz.

Rozdział 3: Oblicza zazdrości: miłość, praca i bliscy

Zazdrość przybiera różne formy w zależności od kontekstu relacji, w której się pojawia. Choć mechanizm emocjonalny bywa podobny uczucie zagrożenia, lęku przed utratą lub porównywania się jej skutki i wyrażanie różnią się znacznie. W tym rozdziale przyjrzymy się trzem najczęściej spotykanym odmianom zazdrości: romantycznej, zawodowej oraz rodzinno-przyjacielskiej.

Zazdrość romantyczna: strach przed utratą miłości

Zazdrość w związkach romantycznych to jedna z najbardziej intensywnych i bolesnych form tej emocji. Może przybierać formę lekkiego niepokoju, gdy partner rozmawia z kimś atrakcyjnym, aż po obsesyjną kontrolę i zachowania destrukcyjne. Najczęściej wiąże się z lękiem, że partner emocjonalnie lub fizycznie zaangażuje się w relację z kimś innym.

Psychologowie rozróżniają zazdrość:

• reaktywną – gdy pojawia się w odpowiedzi na rzeczywiste zachowanie partnera (np. zdradę),

• podejrzliwą – opartą na domysłach, obawach lub niskim poczuciu własnej wartości,

• posiadaczką – związaną z potrzebą kontroli i „posiadania” drugiej osoby.

Zazdrość romantyczna może paradoksalnie umacniać więź, jeśli prowadzi do większej otwartości, rozmów i zrozumienia. Ale nieleczona, może przekształcić się w toksyczne zachowania: inwigilację, izolację partnera czy agresję.

Kluczowe pytanie brzmi: czy zazdrość sygnalizuje realne zagrożenie, czy wynika z naszych lęków i niepewności?

Zazdrość zawodowa: sukces jako zagrożenie

W miejscu pracy zazdrość często rodzi się z porównań: ktoś dostał awans, podwyżkę, pochwałę, a my nie. Zazdrość zawodowa nie dotyczy więc miłości czy relacji emocjonalnej, lecz statusu, uznania i władzy.

Typowe objawy to:

• frustracja wobec sukcesów kolegów,

• osłabiona motywacja („skoro i tak mnie nie doceniają…”),

• pogorszenie relacji zespołowych,

• potrzeba udowodnienia swojej wartości za wszelką cenę.

W małych dawkach zazdrość w pracy może być motorem rozwoju mobilizuje do działania, uczenia się, wyznaczania celów. Ale gdy staje się dominującym uczuciem, może prowadzić do wypalenia, konfliktów, a nawet mobbingu.

Zawodowa zazdrość bywa też tłumiona, ukrywana pod maską „profesjonalizmu”, co tylko pogłębia frustrację i wewnętrzne napięcie.

Zazdrość w rodzinie i przyjaźni: walka o uwagę i bliskość

Zazdrość nie kończy się na miłości i pracy równie silnie pojawia się w relacjach rodzinnych i przyjacielskich. Może mieć różne twarze:

• rodzeństwo rywalizujące o uwagę rodziców („Ona zawsze była tą lepszą!”),

• dziecko zazdrosne o nowego partnera rodzica,

• przyjaciel, który czuje się odsunięty po pojawieniu się nowej znajomości,

• dorosłe dzieci zazdrosne o relację rodziców z innym członkiem rodziny.

Tego typu zazdrość rzadko bywa wyrażana wprost – częściej ujawnia się przez bierną agresję, wycofanie lub drobne uszczypliwości. Może trwać latami, jeśli nie zostanie zauważona i omówiona.

W relacjach bliskich emocjonalnie zazdrość mówi często: „Czuję się niewystarczająco ważny”, „Boję się, że już mnie nie potrzebujesz”, „Nie jestem pewny swojej roli w Twoim życiu”. Zamiast ją tłumić lub ignorować, warto potraktować ją jako sygnał potrzeby bliskości i uznania.

Zazdrość w miłości, pracy czy rodzinie może mieć różną intensywność i wpływ, ale zawsze mówi coś ważnego o naszych pragnieniach, lękach i relacjach z innymi. Świadomość tych różnic to pierwszy krok do zrozumienia siebie i budowania zdrowszych, głębszych więzi.

Rozdział 2: ewolucyjne korzenie zazdrości i jej rola społeczna

 Zazdrość nie jest przypadkowym kaprysem emocjonalnym, który pojawił się wraz z rozwojem cywilizacji. To głęboko zakorzeniona reakcja, która wyewoluowała jako mechanizm przystosowawczy. Choć dziś przejawia się w związkach romantycznych, relacjach zawodowych czy społecznych, jej źródła sięgają czasów, gdy nasi przodkowie walczyli o przetrwanie, zasoby i reprodukcję. W tym rozdziale przyjrzymy się, dlaczego zazdrość w ogóle istnieje, jaką spełniała funkcję w historii człowieka i jak różne kultury nadają jej sens i znaczenie.

Zazdrość jako mechanizm ewolucyjny

Z perspektywy ewolucyjnej zazdrość była jednym ze sposobów na zwiększenie szans przetrwania i przekazania genów potomstwu. Dla naszych przodków dostęp do ograniczonych zasobów takich jak jedzenie, schronienie, status społeczny czy partnerzy seksualni był kwestią życia i śmierci. Emocje takie jak zazdrość mogły zatem działać jak biologiczny alarm: „Uwaga! Możesz coś stracić. Zareaguj, zanim będzie za późno.”

Dla mężczyzn zazdrość mogła być reakcją na zagrożenie związane z niewiernością seksualną partnerki czyli ryzykiem wychowywania potomstwa, które nie jest ich biologicznym. Dla kobiet natomiast zazdrość częściej dotyczyła emocjonalnego zaangażowania partnera w inną kobietę, co mogło oznaczać utratę wsparcia i zasobów dla niej i jej dzieci.

Takie ujęcie różnic w zazdrości między płciami potwierdzają liczne badania psychologii ewolucyjnej choć oczywiście warto pamiętać, że nie każdy człowiek odczuwa zazdrość w ten sam sposób, a czynniki kulturowe i indywidualne mają ogromne znaczenie.

Rola zazdrości w społeczeństwach i kulturach

Zazdrość odgrywała ważną rolę nie tylko w przetrwaniu jednostki, ale też w utrzymaniu norm społecznych i porządku kulturowego. W wielu społecznościach regulowała granice między tym, co „moje”, a tym, co „cudze”. Pomagała bronić statusu, reputacji i relacji. Rzeczy kluczowych dla pozycji w grupie.

• W kulturach tradycyjnych, takich jak społeczności pasterskie czy rolnicze, zazdrość była często postrzegana jako naturalna i uzasadniona reakcja na zdradę, naruszenie zasad wspólnoty czy zagrożenie rodziny. W niektórych kulturach honorowych (np. na Bliskim Wschodzie czy w południowych regionach Europy) zazdrość mogła wręcz prowadzić do przemocy jako formy „obrony godności”.

• W społeczeństwach zachodnich zazdrość romantyczna bywała idealizowana jako wyraz głębokiej miłości – np. w literaturze romantycznej XIX wieku czy współczesnych filmach. Jednocześnie jednak była źródłem napięć i moralnych rozważań o granicach wolności i zaufania w relacjach.

• W kulturach kolektywistycznych (np. w Japonii, Chinach czy Korei) publiczne wyrażanie zazdrości może być postrzegane jako niepożądane, ponieważ podważa harmonię społeczną i zagraża wspólnocie. W takich kontekstach zazdrość bywa tłumiona lub przekształcana w inne, bardziej społecznie akceptowalne emocje, jak smutek czy rozczarowanie.

Zmieniająca się twarz zazdrości

Z upływem czasu i rozwojem społeczeństw zazdrość nie zniknęła ,ale zmieniła swoje oblicze. Współczesny człowiek może odczuwać zazdrość nie tylko o partnera, ale także o sukcesy innych w mediach społecznościowych, lepsze warunki pracy czy styl życia. Co ciekawe, im większe możliwości porównywania się z innymi (co nasila internet), tym silniejsze i częstsze stają się uczucia zazdrości mimo ,że realne zagrożenie często nie istnieje.

Zazdrość, która kiedyś pomagała nam przetrwać, dziś może nas psychicznie wyniszczać o ile nie nauczymy się jej rozumieć i świadomie regulować.

Rozdział 1: Czym jest zazdrość?

 Zazdrość to jedna z najbardziej powszechnych i jednocześnie niezrozumianych emocji, które towarzyszą człowiekowi w codziennym życiu. Choć wielu z nas zna uczucie zazdrości z autopsji, rzadko zastanawiamy się nad jego źródłem, znaczeniem i wpływem na nasze relacje oraz samopoczucie. Aby zrozumieć zazdrość, warto przyjrzeć się jej definicjom zarówno emocjonalnym, jak i psychologicznym oraz odróżnić ją od często mylonej z nią zawiści.

Emocjonalna natura zazdrości

Zazdrość to złożona emocja, która pojawia się, gdy czujemy zagrożenie dla ważnej relacji lub wartości, które posiada ktoś inny. Najczęściej odczuwamy ją w kontekście romantycznych związków, przyjaźni, relacji rodzinnych czy zawodowych. Na poziomie emocjonalnym zazdrość może łączyć w sobie takie uczucia jak lęk przed utratą, smutek, złość, a nawet poczucie upokorzenia. Jest reakcją na postrzegane zagrożenie rzeczywiste lub wyobrażone, że ktoś inny może odebrać nam coś, co uważamy za nasze.

Psychologiczna definicja zazdrości

Psychologia definiuje zazdrość jako emocję wynikającą z obawy przed utratą istotnej relacji na rzecz osoby trzeciej. W przeciwieństwie do innych emocji, takich jak gniew czy wstyd, zazdrość jest emocją „triadyczną” oznacza to, że wymaga obecności trzech stron: osoby zazdrosnej, osoby, której obecność lub działania wywołują zazdrość, oraz osoby, która jest obiektem zazdrości. Psychologowie zwracają uwagę, że zazdrość może mieć zarówno funkcję destrukcyjną, prowadzącą do konfliktów i cierpienia, jak i konstruktywną, motywującą do pracy nad sobą i relacją.

Zazdrość a zawiść: ważne rozróżnienie

Choć zazdrość i zawiść bywają używane zamiennie w języku potocznym, w psychologii są to dwie różne emocje.

Zazdrość odnosi się do sytuacji, w której boimy się, że ktoś odbierze nam coś, co już posiadamy, np. uwagę partnera, zaufanie przyjaciela, miejsce w grupie społecznej.

Zawiść natomiast to uczucie, które pojawia się wtedy, gdy ktoś inny ma coś, czego my pragniemy, ale nigdy nie mieliśmy, np. sukces zawodowy, urodę, majątek czy talenty. Zawiść wiąże się z pragnieniem posiadania czegoś, co należy do kogoś innego, i często towarzyszy jej ukryta niechęć wobec tej osoby.

Mówiąc obrazowo: zazdrość dotyczy straty, zawiść jej braku.

Zrozumienie tej różnicy ma ogromne znaczenie, ponieważ każda z tych emocji pociąga za sobą inne reakcje, motywacje i konsekwencje psychiczne. Zazdrość może prowadzić do kontroli, lęku i potrzeby potwierdzania więzi. Zawiść zaś często rodzi frustrację, poczucie niesprawiedliwości i chęć „wyrównania rachunków”.

Tini Stoessel wywołała plotki o kryzysie z De Paulem w środku programu

 Piosenkarka otworzyła swoje serce przed publicznością, gdy wystąpiła w Kordobie i wszyscy zakładali, że jej związek z piłkarzem nie przeżywa najlepszego momentu.

Po kilku tygodniach z zaistniałą plotką, Tini Stoessel przyznała, że nie ma dobrego momentu. Wczoraj podczas występu z Kordobie wypowiedziała kilka słów świadczących o jej kryzysie z Rodrigo De Paulem, który w ostatnich godzinach został potwierdzonych jako jeden z 26 zawodników powołanych do reprezentacji Argentyny na Mistrzostwach Świata 2022 w Katarze.

,,Wiesz, że lubię słuchać muzyki. Lubię też słuchać muzyki, z którą się identyfikuję i czuć, że nie jestem jedyną osobą na świecie, która przechodzi przez coś takiego. Być może wielu z nas tutaj zakończyło związek i wiele  razy może się zdarzyć, że chcesz tego ostatniego pocałunku''- powiedział- w filmie opublikowanym przez konto na Instagramie. 

,, Gossipeame'' - przed zaśpiewaniem przeboju, który zrobił Tiago PZK.

Piosenkarka nie zdecydowała się na wyjazd na mundial, by kibicować piłkarzowi, bo nie chce być krytykowana, jeśli wyniki nie będą sprzyjać La Scaloneta. Z drugiej strony zrobi to jej rodzina, która po poznaniu oficjalnej listy zawodników okazała sportowcowi całą sympatię.

,, Dawaj Erreeee'' , powiedział mu Fran Stoessel.  

Z swojej strony jej mama napisała do niego: ,,Gratuluję Ci Rodri. Bardzo Cię kochamy. Jesteś crackiem''.

oryginalny artykuł